29 آوریل 2025- طبق یک پوستر ارائه شده در نشست سالانه انجمن بینالمللی پیوند قلب و ریه در سال 2025، احتمال رد پیوند با واسطه آنتی بادی در گیرندگان پیوند ریه که از آگونیست های گیرندهGLP-1 استفاده می کردند در مقایسه با عدم استفاده از این داروها افزایش یافت، در حالی که احتمال مرگ و میر با استفاده از آنها کاهش یافت.
دکتر زهرا دانانی، پزشک و فلوشیپ پیوند ریه در بیمارستان دانشگاه تمپل، گفت: «این یافته ها نشان می دهند که اگرچه آگونیست های گیرندهGLP-1 ممکن است مزایایی برای بقا داشته باشند، اما استفاده از آنها ممکن است با افزایش خطر رد پیوند با واسطه آنتی بادی و اختلال عملکرد مزمن پیوند ریه همراه باشد. این موضوع، نیاز به اجرای محتاطانه و تحقیقات بیشتر برای تعیین ایمن ترین زمان بندی و انتخاب بیمار برای پیوند را برجسته می کند».
در این بررسی گذشته نگر، دکتر دانانی و همکارانش داده های 301 بیمار (میانگین سنی 65 سال؛ 32.2٪ زن؛ 84.7٪ سفید پوست؛ 19.6٪ مبتلا به دیابت) را که بین سالهای 2016 تا 2022 پیوند ریه دریافت کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند تا مشخص کنند که چگونه استفاده از GLP-1 RA در عرض 2 سال پس از پیوند در مقابل عدم استفاده، بر احتمال بروز پیامدهای پس از پیوند تأثیر می گذارد.
به گفته ی دکتر دانانی از کل گروه، 34 نفر در بازه زمانی مشخص شده (میانگین زمان شروع، 318 روز) از GLP-1 RA استفاده کردند که برای 23 بیمار دولاگلوتاید و برای 11 بیمار سماگلوتاید تجویز شده بود.
پس از تعدیل عوامل مرتبط با اختلال عملکرد مزمن پیوند آلوگرافت ریه، محققان دریافتند که احتمال رد پیوند با واسطه آنتی بادی در بین مصرف کنندگان GLP-1 RA به طور قابل توجهی افزایش یافته است. همچنین احتمال ابتلا به سندرم برونشیولیت انسدادی نیز با استفاده از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 در مقایسه با عدم استفاده از آنها افزایش یافت، اما به سطح معنی داری نرسید.
برخلاف یافته های فوق، محققان هنگام ارزیابی مرگ و میر، کاهش احتمال مرگ و میر را در بین بیمارانی که از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 استفاده می کردند، گزارش کردند. نکته قابل توجه این است که این یافته معنی دار نبود.
دکتر دانانی گفت: "ما مشاهده کردیم که استفاده از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 نشانه ای از کاهش مرگ و میر دارد، اما با افزایش رد پیوند با واسطه آنتی بادی و اختلال عملکرد مزمن پیوند ریه نیز همراه است."
او ادامه داد: "این نشان می دهد که اگرچه آگونیست های گیرنده ی GLP-1 ممکن است مفید باشند، اما باید با احتیاط استفاده شوند و به طور بالقوه در دوره اولیه پس از پیوند برای جلوگیری از حوادث آسپیراسیون از مصرف آنها اجتناب شود."
دکتر دانانی با نگاهی به آینده، گفت: تحقیقات بعدی در این زمینه باید به صورت آینده نگر طراحی شود و شامل شرکت کنندگان بیشتری باشد.علاوه بر این، گنجاندن آزمایش مایع برونکوسکوپی برای محتویات معده، مانند پپسین و اسیدهای صفراوی، به تعیین اینکه آیا استفاده از آگونیست های گیرنده یGLP-1 واقعاً در حوادث آسپیراسیون نقش دارد یا خیر، کمک می کند."
منبع: